Lichenoindykacja – czyli co mogą nam powiedzieć porosty?

w dniu

Lichenoindykacja – czyli co mogą nam powiedzieć porosty? (warsztaty terenowe)

Grafika wygenerowana przez AI.


wykonawca: dr hab. Dariusz Kubiak, prof. UWM

Pomimo dynamicznego rozwoju nowoczesnych metod badawczych, w tym technik molekularnych, biologiczne metody oceny środowiska (bioindykacja) nadal odgrywają ważną rolę w badaniach przyrodniczych i monitoringu środowiska. Ich popularność wynika między innymi z możliwości oceny szerokiego zakresu zmian środowiskowych, stosunkowo prostych procedur badawczych oraz bezpośredniego odniesienia uzyskiwanych wyników do reakcji organizmów żywych na warunki panujące w ich otoczeniu. W porównaniu z metodami fizykochemicznymi bioindykacja jest zwykle mniej kosztowna i łatwiejsza do zastosowania w terenie. Choć dostarcza bardziej ogólnego obrazu badanego środowiska, pozwala ocenić skutki oddziaływania różnych czynników, często działających przez długi czas. Dzięki temu stanowi cenne narzędzie zarówno w badaniach naukowych, jak i edukacji środowiskowej. Do najczęściej wykorzystywanych bioindykatorów należą porosty, od wielu lat uznawane za jedne z najlepszych wskaźników jakości powietrza atmosferycznego. Wynika to z ich dużej wrażliwości na zanieczyszczenia oraz charakterystycznej reakcji na zmiany środowiskowe. Dodatkowym atutem jest ich powszechne występowanie w różnych typach środowisk lądowych, takich jak lasy, parki czy tereny zurbanizowane. Interpretacja informacji dostarczanych przez porosty wymaga jednak odpowiedniej wiedzy, ponieważ ich reakcje na czynniki środowiskowe są często złożone i zależą od wielu współdziałających procesów. Dlatego podczas warsztatów zostaną przedstawione zarówno możliwości wykorzystania porostów w bioindykacji, jak i ograniczenia metod lichenoindykacyjnych stosowanych w ocenie środowiska. W części praktycznej uczestnicy przeprowadzą ocenę stanu środowiska na terenie kampusu uniwersyteckiego w Kortowie, wykorzystując standardową obecnie metodę lichenoindykacyjną opartą na analizie różnorodności tych organizmów. Zajęcia pozwolą zdobyć uczestnikom podstawowe kompetencje niezbędne do samodzielnego prowadzenia podobnych badań lub realizowania ich pod opieką nauczyciela. Warsztaty są skierowane do uczniów szkół ponadpodstawowych oraz starszych klas szkół podstawowych, zainteresowanych nie tylko biologią, ekologią i ochroną środowiska ale także jakością powietrza atmosferycznego, którym na co dzień oddychają.


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne w tym miesiącu

Obraz

Szczotecznica szarawka: włochata piękność z lasu - dlaczego raz jest lepiej być widocznym a czasem nie?

(Fotografia autorstwa: Jutta Bündgen) Cykl życiowy wielu organizmów jest złożony, poszczególne stadia rozwojowe mogą się od siebie bardzo różnić wyglądem, siedliskiem życia, funkcją w ekosystemie. Złożoność przyrody jest ogromna ale wszystko ma jakiś sens. Odkrywanie tych zależności i powiązań jest niezwykle ekscytujące i wciągające. Zazwyczaj gąsienice motyli uważamy za brzydkie a motyle (stadium imago) za piękne. Ale w przypadku szczotecznicy szarawki jest chyba odwrotnie. Motyle (ćmy) są szarobure i nie zwracają na siebie większej uwagi. Natomiast gąsienice się przepięknie żółte i włochate. I jedno i drugie służy obronie. Szara barwa motyli ułatwia im ukrycie się na pniu drzew (gdy odpoczywają na pniu to trudno jest je zobaczyć). W rejonach uprzemysłowionych, gdzie powietrze jest bardziej zapylone i zadymione (a więc wszystko przykryte kurzem i szarzyzną) wśród szczotecznicy przeważają osobniki szare. W środowisku czystym liczniejsza jest forma jasna. Czyli tak, jak wyglądają pnie d...
Obraz

Purchawki, purchawice, tęgoskóry i czasznice czyli o owocnikach gasteroidalnych

Fot. 1. Czasznica.  Grzyby gasteroidalne, czyli tzw. wnętrzniaki, to grupa grzybów, których cechą charakterystyczną jest zamknięcie hymenium wewnątrz owocnika aż do momentu dojrzałości zarodników. W skład tej grupy wchodzą gatunki należące do zupełnie odrębnych linii rozwojowych – z tego względu wnętrzniaki podzielone zostały na szereg mniejszych jednostek w randze rzędów. Wnętrzniaki pochodzą prawdopodobnie od pieczarkowców ( Agaricales ), u których pojawiła się tendencja do przekształceń owocników kapeluszowych w owocniki zamknięte. Przypuszcza się, że przekształcenie to następowało pod wpływem osuszania się klimatu w ostatnich okresach historii Ziemi – w późnym trzeciorzędzie i czwartorzędzie. Wiele grzybów o zamkniętych owocnikach przystosowało się następnie wtórnie do siedlisk bardziej wilgotnych – są to przedstawiciele sromotnikowców ( Phallales ). Owocniki tych grzybów mają zwykle kształty kuliste i składają się z trzech zasadniczych części: - warstwy rodzajnej, nazywanej gl...
Obraz

Zapisy na Tydzień z Nauką właśnie ruszyły!

Od teraz możecie rejestrować grupy na Tydzień z Nauką, który odbędzie się w dniach 14–18 września 2026 r. na Wydziale Biologii i Biotechnologii UWM w Olsztynie w ramach projektu „Spotkania z Nauką 2”.  Na uczestników czeka pięć dni spotkań z nauką – wykłady i warsztaty prowadzone przez naukowców naszego Wydziału, możliwość zajrzenia do laboratoriów i sal dydaktycznych oraz poznania biologii od strony doświadczeń, obserwacji i praktycznej pracy. Gdzie i jak się zapisać? Zgłoszenia i rejestracja oraz wszystkie szczegóły dotyczące terminów, godzin, prowadzących i dostępnych zajęć znajdziecie w tym formularzu .  Zachęcamy do dokładnego zapoznania się z harmonogramem przed wysłaniem zgłoszenia. Liczba miejsc na poszczególne zajęcia jest ograniczona. Zapraszamy młodzież ze szkół ponadpodstawowych z województwa warmińsko-mazurskiego.  Do zobaczenia na Wydziale Biologii i Biotechnologii UWM w Olsztynie!  Więcej informacji o kolejnych działaniach w opisie projektu . 📅 P...
Obraz

Rzecz o sporach, czyli typy zarodników i sposoby ich powstawania u różnych grup grzybów

Ryc. 1. Zarodniki workowe (askospory) u  Sordaria macrospora  (autor: Aurora Storlazzi)   Grzyby to organizmy, których sposób rozmnażania mógłby niejednego przyprawić o ból głowy. Mnogość rodzajów, kształtów, sposobów powstawania oraz skomplikowane nazewnictwo. Które z nich są mitosporami, a które mejosporami, które endo-, a które egzosporami?   Spróbujmy uporządkować tę wiedzę. Grzyby rozmnażają się na trzy sposoby: płciowo, bezpłciowo i wegetatywnie. W obecnym rozważaniu zajmiemy się rozmnażaniem bezpłciowym, ponieważ wiąże się z powstawaniem wielu typów zarodników. Zacznijmy od prostego podziału na zarodniki: nieruchliwe ( aplanospory ) oraz ruchliwe ( zoospory ). Te drugie są produkowane przez grzyby, które bytują w wodach. Mają wić, pozwalającą im na aktywny ruch. Wici są różnorodne: biczykowate, czyli gładkie lub piórkowate, czyli z kurczliwymi włókienkami białkowymi (mastigonemami). A aplanospory? Są to zarodniki, których rodzajów jest znacznie więcej i ic...
Obraz

Czy w surowej rybie może czaić się pasożyt?

Czy w surowej rybie może czaić się pasożyt? Grafika wygenerowana przez AI. Wykonawca dr Robert Stryiński Wykład odkrywa tajemnice Anisakis simplex – nicienia pasożytniczego ssaków morskich, który potrafi w rybach trafić na nasz talerz. Dowiesz się, czym jest anisakioza, jakie daje objawy i dlaczego dotyczy nie tylko miłośników sushi. Opowiemy też o tym, jak naukowcy badają te pasożyty w laboratorium, co robią ich pęcherzyki zewnątrzkomórkowe (EVs) i jak nowoczesna biochemia pomaga poznać ich sekrety. Nauka, mikroskopy i odrobina morskiej grozy!
Obraz

O projekcie Spotkania z Nauką 2 – najważniejsze informacje

Jeden z pikników naukowych z udziałem pracowników Wydziału Biologii i Biotechnologii, maj 2026, Olsztyn Love Nauka.   Projekt Spotkania z Nauka 2 ma charakter edukacyjny. Jego celem jest popularyzacja nauk ścisłych i przyrodniczych. Ma zasięg regionalny i kierowany do młodzieży szkół ponadpodstawowych z województwa warmińsko-mazurskiego. Projekt jest kontynuacją zrealizowanego w latach 2020-2022 projektu pod nazwą Spotkania z Nauką oraz bazuje na doświadczeniu pracowników, realizujących projekty promocyjno-edukacyjne od 2017 roku (m.in. Uniwersytet Młodego Odkrywcy). Projekt obejmuje wiele zadań cząstkowych takich jak: warsztaty w formie stacjonarnej na uczelni, wykłady i warsztaty wyjazdowe, pikniki naukowe, tydzień z nauką, podcasty, artykułu popularnonaukowe. Wszystkie działania są powiązane z istniejącymi świętami nauki o zasięgu międzynarodowym, ogólnopolskim i regionalnym lub lokalnym.  Projekt jest finansowany ze środków budżetu państwa przyznanych przez Ministra Na...

Najchętniej czytane

Co jedzą ślimaki winniczki ?

Napotkanie w przyrodzie sytuacje czasem zaskakują i skłaniają do głębszych refleksji. Ot na przykład zamieszczone obok zdjęcie ślimaka winniczka, pełzającego po odchodach dzika. Ale co robi tam ślimak? Najwyraźniej się pożywia. I to rodzi się pytanie, co jedzą ślimaki winniczki? Na tak postawione pytanie można szukać rozwiązania na kilka sposobów:  1. Zapytać kogoś, sięgnąć do książek lub internetu,  2. Obserwować ślimaki w przyrodzie, wykonać eksperyment i zrobić sekcję ślimakowi, aby na podstawie budowy przewodu pokarmowego i jego zawartości wnioskować o sposobie odżywiania się i rodzaju pokarmu.  Mamy więc dwa elementy metodologii naukowej (wywodzącej się przecież z myślenia potocznego): sprawdzić to, co już ludzkość wie na ten temat (bo raz, że szybciej, a dwa, po to odkrywać Amerykę po raz kolejny), a jeśli są luki w wiedzy lub jej brak to samemu zbadać i lukę w wiedzy wypełnić. Najłatwiej i najprościej po prostu zapytać. Tak Homo sapiens czynił przez dziesiątki tys...

Szczotecznica szarawka: włochata piękność z lasu - dlaczego raz jest lepiej być widocznym a czasem nie?

(Fotografia autorstwa: Jutta Bündgen) Cykl życiowy wielu organizmów jest złożony, poszczególne stadia rozwojowe mogą się od siebie bardzo różnić wyglądem, siedliskiem życia, funkcją w ekosystemie. Złożoność przyrody jest ogromna ale wszystko ma jakiś sens. Odkrywanie tych zależności i powiązań jest niezwykle ekscytujące i wciągające. Zazwyczaj gąsienice motyli uważamy za brzydkie a motyle (stadium imago) za piękne. Ale w przypadku szczotecznicy szarawki jest chyba odwrotnie. Motyle (ćmy) są szarobure i nie zwracają na siebie większej uwagi. Natomiast gąsienice się przepięknie żółte i włochate. I jedno i drugie służy obronie. Szara barwa motyli ułatwia im ukrycie się na pniu drzew (gdy odpoczywają na pniu to trudno jest je zobaczyć). W rejonach uprzemysłowionych, gdzie powietrze jest bardziej zapylone i zadymione (a więc wszystko przykryte kurzem i szarzyzną) wśród szczotecznicy przeważają osobniki szare. W środowisku czystym liczniejsza jest forma jasna. Czyli tak, jak wyglądają pnie d...

Rzecz o sporach, czyli typy zarodników i sposoby ich powstawania u różnych grup grzybów

Ryc. 1. Zarodniki workowe (askospory) u  Sordaria macrospora  (autor: Aurora Storlazzi)   Grzyby to organizmy, których sposób rozmnażania mógłby niejednego przyprawić o ból głowy. Mnogość rodzajów, kształtów, sposobów powstawania oraz skomplikowane nazewnictwo. Które z nich są mitosporami, a które mejosporami, które endo-, a które egzosporami?   Spróbujmy uporządkować tę wiedzę. Grzyby rozmnażają się na trzy sposoby: płciowo, bezpłciowo i wegetatywnie. W obecnym rozważaniu zajmiemy się rozmnażaniem bezpłciowym, ponieważ wiąże się z powstawaniem wielu typów zarodników. Zacznijmy od prostego podziału na zarodniki: nieruchliwe ( aplanospory ) oraz ruchliwe ( zoospory ). Te drugie są produkowane przez grzyby, które bytują w wodach. Mają wić, pozwalającą im na aktywny ruch. Wici są różnorodne: biczykowate, czyli gładkie lub piórkowate, czyli z kurczliwymi włókienkami białkowymi (mastigonemami). A aplanospory? Są to zarodniki, których rodzajów jest znacznie więcej i ic...

Purchawki, purchawice, tęgoskóry i czasznice czyli o owocnikach gasteroidalnych

Fot. 1. Czasznica.  Grzyby gasteroidalne, czyli tzw. wnętrzniaki, to grupa grzybów, których cechą charakterystyczną jest zamknięcie hymenium wewnątrz owocnika aż do momentu dojrzałości zarodników. W skład tej grupy wchodzą gatunki należące do zupełnie odrębnych linii rozwojowych – z tego względu wnętrzniaki podzielone zostały na szereg mniejszych jednostek w randze rzędów. Wnętrzniaki pochodzą prawdopodobnie od pieczarkowców ( Agaricales ), u których pojawiła się tendencja do przekształceń owocników kapeluszowych w owocniki zamknięte. Przypuszcza się, że przekształcenie to następowało pod wpływem osuszania się klimatu w ostatnich okresach historii Ziemi – w późnym trzeciorzędzie i czwartorzędzie. Wiele grzybów o zamkniętych owocnikach przystosowało się następnie wtórnie do siedlisk bardziej wilgotnych – są to przedstawiciele sromotnikowców ( Phallales ). Owocniki tych grzybów mają zwykle kształty kuliste i składają się z trzech zasadniczych części: - warstwy rodzajnej, nazywanej gl...

Polskie nazwy grzybów - pod lupą, czyli dlaczego podgrzybek brunatny musiał stać się podgrzybem brunatnym

Fot. 1. Podgrzyb brunatny ( Imleria badia ) = dawniej podgrzybek brunatny ( Xerocomus badius ). (fot. Barbara Kudławiec)   Od pewnego czasu w mediach toczy się dyskusja na temat zmian w polskich nazwach grzyb ó w. Pojawiły się pytania i wątpliwości dotyczące zasadności rekomendowanych zmian. Sk ąd chęć „grzebania” w nazwach? Kto je tworzy? Kto będzie z nich korzystał? Po co nam taki „tw ó r”, jak Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzyb ó w ? Ile tantiem dostają członkowie Komisji za swoje „wymysły” ? To tylko drobna porcja komentarzy i pytań, na które można natknąć się  w internecie. Postara my się odpowiedzieć na te i inne pojawiające się pytania i tym samym rozwiać przynajmniej część wątpliwości. Polskie Towarzystwo Mykologiczne (w skr ó cie PTMyk) powstało w 2011 roku jako pozarządowa organizacja non -profit. Skupia zar ó wno naukowc ó w, jak i praktyk ó w i pasjonat ó w mykologii. W grudniu 2012 roku powołano do działania Komisję ds. Polskiego Nazewnictwa Grzyb ó...

Zajrzyj pod kapelusz grzyba i sprawdź co zobaczysz

Fot. 1. Cantharellus cibarius , listewki  Grzyby występujące w naszych lasach zaliczamy w większości do wielkoowocnikowych ( Macromycetes ). Budowa morfologiczna (zewnętrzna) owocników tych grzybów jest cechą charakterystyczną dla rzędu czy rodziny. Zazwyczaj określa się je jako: kapeluszowe, czyli agarykoidalne. Nazwa ta pochodzi od nazwy łacińskiej pieczarki – Agaricus , która jest chyba jednym z najbardziej znanych grzybów występujących na łąkach ale dostępnych także w sprzedaży detalicznej. W budowie owocnika wyróżniamy dwa podstawowe elementy: trzon i kapelusz. Czy zastanawialiście się co grzyb ma pod kapeluszem? Na pewno można byłoby określić to „miejsce” jako „fabryka produkująca zarodników służące do rozprzestrzeniania się na znaczne odległości”. Przyjrzyjmy się temu z bliska. Grzyby należące do podstawczaków ( Basidiomycetes ) tworzą na ogół widoczne owocniki o średnicy powyżej 0,5 cm lub 0,1 cm). Ich miąższ może wykazywać dużą różnorodność pod względem charakteru pseudotk...

Czy borowik zawsze ma gruby trzon?

  Borowik wysmukły  ( Boletus projectellus )  fot. Marta Wrzosek Kiedy mówimy: „borowik”, każdemu w głowie rodzi się obraz owocnika o krępym pokroju, z przysadzistym trzonem. Czy tak jest zawsze? Czy każdy borowik zawsze ma „gruby” trzon? Natura borowika jest przedziwna. Spotykane są borowiki zarówno o trzonach pękatych jak i smukłych. Te pierwsze to m. in. borowik szlachetny ( Boletus edulis ), borowik korzeniasty ( Boletus radicans ) czy borowik ponury ( Boletus luridus ). Od 2013 roku w Polsce, najprawdopodobniej po raz pierwszy, pojawił się borowik o nazwie łacińskiej Boletus projectellus . Dr hab. Marta Wrzosek z Uniwersytetu Warszawskiego, ówczesna przewodnicząca Polskiego Towarzystwa Mykologicznego, zwróciła się do Komisji ds. polskiego nazewnictwa grzybów (skład: prof. Maria Ławrynowicz UŁ, prof. W. Mułenko UMCS, dr hab. A. Biedunkiewicz UWM) działającej przy PTMyk-u o utworzenie polskiej nazwy dla amerykańskiego borowika. Gatunek został potwierdzony badaniami...

Charakterystyka Hirudo medicinalis i jej krewniaczek

  Ubarwienie ciała  Hirudo medicinalis . Litera A oznaczono stronę grzbietową ciała, a litera B stronę brzuszną ( Petrauskiene  i in. 2009; modyfikowane). Gatunki pijawek, które zostaną krótko scharakteryzowane, żeby było ciekawie są gatunkami pożytecznymi, stosowanymi w zabiegach leczniczych (medycyny niekonwencjonalnej) - hirudoterapii i możemy natknąć się   na nie w trakcie letnich kąpieli.  Pijawka lekarska Hirudo medicinalis jest szeroko rozpowszechniona w Palearktyce. Wyjątek stanowią Islandia oraz północna część Półwyspu Skandynawskiego, w których gatunek ten nie występuje. Hirudo medicinalis jest gatunkiem zawleczonym z Ameryki Północnej. Pijawka lekarska żyje najczęściej w niewielkich zbiornikach wodnych. Preferuje siedliska pokryte liczną roślinnością . Niektórzy ekolodzy rozważają problem możliwości wyparcia H. medicinalis przez H. verbana . Jest to spowodowane niekontrolowanym wprowadzeniem tych pijawek do środowiska, co prowadzi do pojawienia ...